جاذبه در همه جا وجود دارد، حتي در فضا. گرچه تاثير جاذبه با فاصله گرفتن از جرم ايجاد کننده جاذبه، مثلاً کره زمين، کاهش پيدا مي‌کند.
بنابراين اصطلاح "شتاب جاذبه- صفر" "zero-g" يک اصطلاح غلط است.
آنچه براي فضانوردان (يا ماهواره‌ها) در مدار زمين رخ مي‌دهد اين است که آنها در ضمن حرکت جانبي خود، در واقع دارند به سوي کره زمين سقوط مي‌کنند، و چنين وضعيتي آنها را در مدار نگه مي دارد و احساس بي‌وزني در آنها به وجود مي‌آورد.
در ايستگاه فضايي بين‌المللي که در فاصله 400 کيلومتري کره زمين قرار دارد، نيروي جاذبه 90 درصد ميزان آن در سطح زمين است.
کاهش نيروي جاذبه در فضا باعث مي‌شود، اجسام به جاي سقوط به سمت پايين، حرکت جانبي پيدا کنند.